ที่ฝ่านของเราเอง
เมื่อก่อนตอนเย็นหลังจากเลิกเรียนบ้างหรือว่าแอบหนีออกมาบ้าง
ผมชอบไปหาซื้อเทปกับเพื่อนแถวๆถนนช้างคลาน ถ้าจำไม่ผิดน่า
จะเป็นร้านโซนีมิวสิค เป็นร้านเล็กๆ ผมซื้อเทปที่เกือบทุกอาทิตย์
แบบว่าซื้ออาทิตย์ละม้วนเลยละกัน บ่างที่ไม่มีตังค์ก็ แลกกับเพื่อน
ฟังบ้างอัดเอาบ้าง สนุกดี การเลือกซื้อของศิลปินก็คงหาอ่านตาม
หนังสือ มิวสิคเอซแฟสบ้างแล้วก็บันเทิงอีกหลายๆเล่มจำไม่ได้ละ
มีหนังสือออกมาอีกเล่มหนึ่งชื่อ จีที ผมมีโอกาศเปิดดูสองสามหน
แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรมาก เพราะช่วงหลังมาผมเริ่มหันไปฟังแนว
เมลทัล เป้นงั้นไป แต่ถึงยังไงเราก็คงลืมเพลงเก่าที่เราเคยชอบไม่ได้
เพราะมันติดอยู่ในหัวเขาเราตลอดเวลา
ผมอ่านหนังสือเล่มหนึ่งชื่อ หูหาเรื่องอ่านนานพอสมควรไม่จบซักทีพอมา
ถึงตอนท้าย มาเจอกับเรื่องยางลบ นี้ละ มันคือยางลบที่สามารถลบหนึ่ง
อย่างในชีวิตคุณได้ เราจะลบอะไรอ่านเสร็จปิดไฟเตรียมพร้อมนอน แต่คำว่า
ยางลบยังวนอยู่ในหัว ว่าเราจะลบอะไรไปจากตัวเราดีถ้าวันหนึ่งมีคนนำข้อเสนอ
นี้มาฝาก จนได้บทสรุปเมื่อตอนตีสองว่า ถ้าเราจะลบช่วงเวลาหนึ่งไปจาก
ความทรงจำหรือว่าความผิดพลาดที่เกิดขึ้นมาแล้ว เราจะเป็นแบบนี้ไหม เราจะ
เจออะไร ที่ต้องอยู่คนเดียวฟังเพลง ดูหนัง ตื่นเช้ามาออกไปทำงานที่ตัวเองชอบ
เจอเพื่อน มีสาวๆหลายคนเดินหน้าเข้ามาหา ทั้งที่อยากเจอละไม่อยากเจอและ
เดินจากไป ... มันเป็นสิ่งที่เราเลือกแล้วไม่ใช่เหรอที่เราต้องเป็นแบบนี้ เหมือน
กับมีบางสิ่งจะหายไปบางสิ่งใหม่ๆก็จะเกิดขึ้นมา ทั้งที่ดีละไม่ดี เชิ่อว่าตัวเราเองเป็น
คนเลือก ทางเดินของตัวเราในเมื่อเลือกแล้วก็ต้องยอมรับมัน
จากบทสัมภาณ Richard James Edwards จากวง Manic ในนิตยสาร
ฉบับหนึ่งตั่งแต่วันที่ได้อ่านจนถึงวันนี้ เพลงจากวง Manic Street Preachers
ไม่เคยห่างหายจากการดำเนินชีวิตของผม Rich ทำให้มีความคิดใหม่หลายอย่าง
จากข้อความเหล่านั้น
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น