ขอบคุณทุกความเงียบ ที่ให้ได้ยินเสียงตัวเอง ถ้าไม่กลับมามองตัวองบ้าง
เราคงไม่รู้ว่าเราเป็นยังไง พักอยู่กับสิ่งที่อยู่ในใจเราซักครั้ง
คำตอบอาจจะออกมาเมื่อเราไม่ได้ถาม
ครั้งที่สองแล้วที่ได้ไปถ่ายรูปโรงเรียบจริงๆจังๆอีกที คราวนี้เป็นโรงเรียน
ที่เคยได้ยินแต่ชื่อแต่ไม่เคยไปซักที เมืองแม่ตื่น แต่ที่ๆผมไปเป็นโรงเรียน
ดูจากในรูปที่ส่งมาในตอนแรก ความรู้สึกที่เห็นในตอนแรก คือไม่อยากไป
หรือว่าแบบ ไปงั้นๆ ละวะ แต่คราวนี้ไปถึงละความคิดนี้ก็เปลี่ยนไปทันที่
ผมมาถึงหมู่บ้านแม่ตื่นประมาณสีโมงเย็น(ออกจากเชียงใหม่สิบโมง)
กว่าจะพร้อมปาเข้าไปเกือบสิบเอ็ดโมง ประมาณเที่ยงกว่าถึงแยก อ.ฮอด
กะว่าจะพักอีกที่น่าจะอยู่ที่อำเภอ อมก๋อย เลี้ยวไปมาจนน้องมดที่มาด้วย
บ่นเวียนหัวอยู่หลายรอบประมาณบ่ายสองเรามาถึงอมก๋อย เวน้องที่เคย
เดินทางมาก่อนบอกว่านี้ คือครึ่งทางละพี่ งง ละดิ อีกแค่เจ็ดสิบโลเอง
ชั่วโมงเดียวน่าจะถึงละ ซักบ่ายสามเดี๋ยวก็รู้มันบอก
สีโมงละกว่าจะถึง ทางมันสุดยอด วัวที่เป็นเจ้าถิ่น หินหนุนล้อของคน
มักง่ายเอามาหนุนแล้วไม่เก็บ มูเซอขี้เมา ทางที่กำลังก่อนสร้าง ถนนแหว่ง
มีทุกสภาพให้ได้ลิ้มลอง
ความรู้สึกบอกตัวเองว่า สิ่งนี้มันใช่หรือปล่าวสำหรับเรา แต่สำหรับ
เราคิดว่าใช่นะ ภูเขาที่อยู่ตรงข้ามยังส่งยิ้มมาให้เรานึกถึงตลอด
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น