วันจันทร์ที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2554

Chaimai Thai - Luangprabang Loas 1-1-2012








































เพื่อน + ฝัน + อยาก + ลงมือ =

จากเรื่องในวงเหล้า กลับกลายเป็นสิ่งที่เริ่มมองเห็นความจริง แค่เราไม่ยึดติดเท่านั้น
รถคันใหญ่โตเรามี หลายคันแต่มันดันไม่มีทะเบียนเพราะเราเป็น สจ.. สายโจน 5555
รถเวฟดรีม 100-125 จึงเป็นทางออกที่ดีที่สุด จุดเริ่มต้นก็คงต้องออกจากบ้านก่อนละ


ใบขับขี่เป็นด่านแรกที่เราต้องทำและมันก็ง่ายกว่าที่คิดกับหนึ่งวัน ในการอบรมและสอบ เราได้มันมาทั้งสามคน
ราบรื่นเป็นที่สุด ตามมาด้วยพาสปอร์ต และเอกสารการต่อภาษีของรถมอเตอร์ไซค์ที่จะพาเราไปพบกับอีกโลกหนึ่งไกล้ๆ กับสถานที่เราอยู่แค่ไม่กี่ร้อยกี่โล

คืนแรกมาถึงเมืองน่านเกือบๆเที่ยวคืน อยากจะขอพักสบายๆหน่อย ห้องคืนละ 1200 จัดไปสบายๆ ตังค์ยังเหลือเยอะอยู่ ห้องน้ำ้หรู อินเตอร์เนต เพื่อนรา ออนเพสบุค ดูหนังโป๊ กันทั้งคืน สบายละกู !!


แวะ ถ่ายน้ำมันเครื่อง ที่อำเภอปัว อีกซักรอบเพื่อความชัวร์


จากตัวเมืองน่านมาถึงจุดผ่านแดนห้วยโก๋นใช้เวลานานอยู่สำหรับรถที่เราใช้ เวลาจึงเป็นปัญหาสำหรับเรากับเส้นทางที่ยาวๆๆๆ ไกลๆ ประมาณ ร้อยกิโลเมตรนิดๆ เพราะมันแต่ขี่เลยจำไม่ได้ พอเข้ามายังจุดผ่านแดน
วันนี้โชคดีหน่อย คนไม่เยอะ หรือว่าคนอื่นไม่มากันทางนี้ก็ไม่รู้นะ แวะกินเข้าเช้ามันแถวนี้ละเพราะราคาแพงดี
ข้าวสามจานนำ้คนละกระป๋อง จัดไป สองร้อยกว่าบาท (แพงจังขนาดยังไม่ได้เข้าประเทศลาวนะเนี้ย)


การทำเอกสารเข้าไป ลองหาร้านถ่ายเอกสารแถวๆนั้น หรือถามร้านข้าวตรงหัวมุมเพราะมีอยู่ที่เดียว ดูว่าทำยังไง
แค่เตรียม เอกสารของเรา พาสปอร์ตเรา ใบขับขี่ เอกสารรถตัวจริงเล่มเขียว กับเงินค่าดำเนินงาน เกือบสามร้อย
บวกเวลา อีกประมาณครึ่งชั่วโมงก็เตรียมสตาร์ทเครื่องเข้าได้เลย +--











วันศุกร์ที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554

ดินตามรอยของใครว่าไว้มันคงไม่ดีเหมือนเดินตามใจตนหรอก


เดินตามรอยของใครว่าไว้มันคงไม่ดีเหมือนเดินตามใจตนหรอกว่าไหม

ได้ยินข่าวน้ำที่กรุงเทพลดแล้ว ดีใจไปกับเขาด้วย (รู้สึกแบบนั้นจริงๆนี้หว่า)
น้ำมันมีขึ้นต้องมีลง เหมือนจิตใจคนที่มันรวนเลเฮ จะฮาไปถึงไหนวะวันนี้
เหมือนมีฝัน ถ้าฝันแล้วมันไม่มีความหมาย มันจะต่างอะไรกับสิ่งที่เราเรียก
ว่าการ จำนนต่อสถานะที่เป็นอยู่หรือว่าเราเลือกได้ทุกอย่างวะ

วันพฤหัสบดีที่ 3 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554

บอกกันมาซักคำ



หลายอย่างกำลังจะเปลี่ยนไปตามวันเวลาการมองหาวันข้างหน้าเป็นเรื่องปกติของมนุษย์
เพราะเราทุกคนต้องการสิ่งที่ดีกว่า...

ผมก็เป็นหนึ่งในนั้นที่อยากจะทำ สิ่งที่เราคิดว่ามันถูกต้อง และมันใช่เพื่อตัวเราเอง จุดหมายจึง
ไม่ใช่อนาคตสำหรับตัวผมเอง ในทุกวันเราต่างมองเห็นอนาตคแต่จะมีซักกี่คนที่ซื้ิอมันไว้ ผมเริ่ม
ซื้อมันมาตลอด ถึงจะไม่ได้มากมายซื้อคราวละเล็กๆเพราะผมมีจุดหมายของผมแล้ว....

วันพฤหัสบดีที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2554

วันพุธที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2554

พระจันทร์ตอนกลางวัน

พระจันทร์ตอนกลางวัน : ปฐมพร ปฐมพร


ฉันมองพระจันทร์ในตอนกลางวันฉันเห็น เป็นเงาลางเลือนอยู่ในขอบฟ้า
แสงจากตะวันอำพรางปิดบังดวงตา เกือบมองไม่เห็นว่ามีเธออยู่
ที่ปลายขอบฟ้าพระจันทร์ยังอยู่ ฉันสัมผัส ฉันรู้

ทุกลมหายใจฉันยังเฝ้าคอยเฝ้าหวัง ราตรีจะกลับมาทุกนาที
เวลาที่ฉันได้พบเจออีกครั้ง แสงนวลลออของเธอ
ที่ปลายขอบฟ้าเธอนั้นยังอยู่ ฉันสัมผัส ฉันรู้

เธอมีอยู่จริง เธอมีอยู่จริง แม้จะมองไม่เห็น
แต่เธอมีอยู่จริง เธอมีอยู่จริง ที่ไหนสักแห่ง

กลางคืนคืบคลานจันทร์กลับคืนสู่ท้องฟ้า ปรารถนาใดใดก็คลาย
ความคิดเพ้อฝันอาบแสงจันทร์อีกครั้ง โอ้ฝันช่างสวยงาม
คงต้องรอสักวันหนึ่ง เมื่อชีวิตมืดมิดลง คงได้พบเธอ

จึงรอความรักของเธอ สายลมพัดมา คือลมหายใจ ฉันสัมผัส ฉันรู้

เธอมีอยู่จริง เธอมีอยู่จริง แม้จะมองไม่เห็น ...

วันจันทร์ที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2554

Back to The Underground 2011

Back to The Underground in Chiangmai Thailand 2011