วันแรกของวันที่เหลือ

คนเราไม่เคยนึกถึงตีนเมื่อรองเท้าไม่กัด

คนเรามักมองไม่เห็นของดีที่ตนมีอยู่ จนเมื่อสูญเสียมันไปแล้ว

ไม่เห็นคุณค่าของสองแขน จนกระทั่งมันอยู่ในเฝือก

ไม่เห็นคุณค่าของงาน(ที่เราว่าแย่สัด) จนกระทั่งตกงาน

ไม่เห็นคุณค่าคนรัก ที่เราว่าไม่เพอร์เฟ็ก จนกระทั่งเธอหรือเขาไปแต่งงานกับคนอื่น

ไม่เห็นคุณค่าของพ่อแม่ (ที่เราว่าขี้บ่น) จนกระทั่งไปงานศพของท่าน

สิ่งที่คนจำนวนมากเลือกทำคือ บ่นว่าตนเองไม่มีความสุข
ไม่ประสพความสำเร็จ ไม่รวย ไม่ได้เป็นเจ้าของสิ่งนั้นสิ่งนี้
และเอยประโยคยอดฮิตว่า “ กูเกิดมาจน ” โทษโชคชะตาบาง

บางที ทุกครั้งที่เรารู้สึกว่า โลกไม่มีความยุติธรรม
ก่อนที่เราจะบ่น ลองมองตัวเราเองดูดีดี เราจะพบว่า เรามีอะไรดีๆหลายอย่างที่คนอื่นไม่มี

เราสามารถทำ “หนึ่งวันเดียวกัน” ของเราให้มีความหมาย
ได้ก็ต่อเมื่อเราเห็นคุณค่าของสิ่งที่เรามี และใช้วันนี้
วันแรกของวันที่เหลืออย่างคุ้มค่าที่สุด เพราะวันเเรกของชีวิตที่เหลือนี้ช่างสั้นเหลือเกิน
เพราะเราไม่มีทางรู้ว่าเรามี

“วันแรกของวันที่เหลือ” อยู่อีกสักกี่วัน