Pachpurie VS Sportstre Thailand

H-D Playground Anniver 5th

วันแรกของวันที่เหลือ

คนเราไม่เคยนึกถึงตีนเมื่อรองเท้าไม่กัด

คนเรามักมองไม่เห็นของดีที่ตนมีอยู่ จนเมื่อสูญเสียมันไปแล้ว

ไม่เห็นคุณค่าของสองแขน จนกระทั่งมันอยู่ในเฝือก

ไม่เห็นคุณค่าของงาน(ที่เราว่าแย่สัด) จนกระทั่งตกงาน

ไม่เห็นคุณค่าคนรัก ที่เราว่าไม่เพอร์เฟ็ก จนกระทั่งเธอหรือเขาไปแต่งงานกับคนอื่น

ไม่เห็นคุณค่าของพ่อแม่ (ที่เราว่าขี้บ่น) จนกระทั่งไปงานศพของท่าน

สิ่งที่คนจำนวนมากเลือกทำคือ บ่นว่าตนเองไม่มีความสุข
ไม่ประสพความสำเร็จ ไม่รวย ไม่ได้เป็นเจ้าของสิ่งนั้นสิ่งนี้
และเอยประโยคยอดฮิตว่า “ กูเกิดมาจน ” โทษโชคชะตาบาง

บางที ทุกครั้งที่เรารู้สึกว่า โลกไม่มีความยุติธรรม
ก่อนที่เราจะบ่น ลองมองตัวเราเองดูดีดี เราจะพบว่า เรามีอะไรดีๆหลายอย่างที่คนอื่นไม่มี

เราสามารถทำ “หนึ่งวันเดียวกัน” ของเราให้มีความหมาย
ได้ก็ต่อเมื่อเราเห็นคุณค่าของสิ่งที่เรามี และใช้วันนี้
วันแรกของวันที่เหลืออย่างคุ้มค่าที่สุด เพราะวันเเรกของชีวิตที่เหลือนี้ช่างสั้นเหลือเกิน
เพราะเราไม่มีทางรู้ว่าเรามี

“วันแรกของวันที่เหลือ” อยู่อีกสักกี่วัน

ทำไมเราถึงชอบเดินทางด้วยมอเตอร์ไซค์ ทั้งที่มันไม่มัอะไรเลยนอกจากแสงแดด สายฝน สายลมที่ฝ่าน
จากเสื้อแจ็คเก็ต อาการชาของส่วนที่ติดกับเบาะนั่ง 555 แต่กับทุกคน มันไม่ต้องมีอะไรมาอธิบาย สำหรับคนที่ชอบในความเป็นสองล้อและยังมีอีกหลายคนที่ชอบชีวิตอิสระบนเส้นทางของชาวสองล้อ..

ตี4ที่ กทม

รูปนี้ถ่ายตอนตี 4

ตี4แล้วเรายังไม่ได้นอน หลังจากที่เสร็จจากงานที่ต้องคอยรับผิดชอบ เพื่อนคนหนึ่งมาหา มันชื่อไอ่เบริด์

ผมไม่ได้ดื่ม กิน คุย กับมันนานแล้วเหมือนกัน งานนี้เลยจบลงด้วยผมต้องไปนอนที่ห้องมันและตังค์หมด

ไม่มีค่าแทคซี่กลับโรงแรมที่พักในตอนเช้า สบายละกู

เรามองเห็นอะไร ในความทรงจำบ้าง หลายคนอาจคิดถึงความทรงจำดีๆที่ได้เคยผ่ามา เช่นเดียวกับผมที่คิดแต่เรื่องราวหลายอย่าง ของช่วงชีวิต 10 ปีที่ผ่านมาผมว่าช่วงนั้นผมว่ามันมีความสุขที่สุดแล้ว ปีนี้ผมอดไปงาน

ที่เคยไปเกือบทุกปี ในช่วงเดือนนี้ หลายครั้งผมไม่เคยหยุดคิดเลยว่าลืมอะไรไปบ้าง จนทุกอย่างหลุดมือเราไป..

มีคนที่รักค่อยอยู่เคียงข้าง มีเวลาที่อยากออกไปไหนก็ไปได้ มีอิสระทุกอย่าง มีเพื่อนที่คอยรอเวลาออกเที่ยวด้วยกันทุกวัน กระผมคงลืมไปว่าชีวิตมันต้องมีการเปลี่ยนแปลงไป...ตอนนี้ เข้าสู่ชีวิตจริงกันเสียทีเพื่อนหลายคนต่างแยกย้ายกันไปมีครอบครัวบ้างก็ทำงาน บ้างก็ยังคงเหมือนเดิม สำหรับผม คงต้องทำทุกอย่างให้ดีที่สุดเพื่อ

ตัวเองหรือว่า ใครซักคนถ้ามีนะ เราต้องคิดว่าเราจะดีได้แค่ไหนถ้าอยากให้ใครที่ดีซักคนเดินมาหาเรา ...

ทางที่เลือกเดิน

รูปนี้ผมถ่ายตอนเดินทางมาถึงอำเภอปายในช่วงเย็น ผมมาที่ปายหลายครั้งแต่ ทำไม ไม่เคยเห็นมุมนี้เลย หลายอย่างเปลี่ยนไป จากในตอนนั้น เป็นคำถามง่ายๆว่าหลายอย่างเปลี่ยนไปก็จริง แต่ที่เปลี่ยนไปมากคือตัวเราหรือปล่าว

เช้านี้เป็นวันหนึ่งที่กระผมเองตื่นมากับความอ่อนล้าในหัวมากเป็นพิเศษ อาจจะด้วยงานที่ยุ่งจนไม่ค่อยได้นอน และอีกทางหนึ่งคือผมพลาดโอกาสที่จะไปเที่ยวกะตัวเองกับเพื่อนที่อาจจะมองเราไม่เห็นว่าแท้จริงแล้วเราเป็นคนแบบไหน อาจจะรู้จักกันแต่เปลือกแต่เราก็มีความคิดเป็นของตัวเอง เราไม่ชอบตามอะไรใคร ละนี้คือสิ่งที่เป็นตัวเอง บ้างตอนมันอาจเป็นแค่จุดท้ายสุดแต่แท้ที่จริงแล้ว เรื่องมันกำลังเพิ่งเริ่มต่างหาก

I Can build my own motorcycle with my own style

จังหวัดระยองในเดือนนี้ของปีที่แล้ว

..ฝ่านมาหลายสิ่งที่เกิดขึ้นกับชีวิตในช่วงนั้นมีทั้งดีละไม่ดีรู้จักเพื่อน

มากขึ้น รู้ว่าเราต้องเข้มแข็งมากขึ้นเพื่อให้อยู่กับการใช้ชีวิต ทำงาน

ของทุกวันนี้ เราจะดีหรือปล่าวตัวเองรู้ดีที่สุด

เพราะการเดินทางไม่ได้หมายถึงความเร็วที่เราจะไป

"แต่มันหมายถึง สิ่งรอบข้างที่เราได้ฝ่านมาต่างหาก"

Vintage Bike Thailand Photographer by Shutter Tao

Vintage Bike Thailand Bankkok-Chiangmai Photographer by Shutter Tao

Vintage Bike Thailand Bankkok - Chiangmai photographer by Shutter Tao

Yamaha SR Soi 4

ณ.มุมหนึ่งในจังหวัดลำปางยังมีที่ๆหนึ่งซึ่งยังคงเวลาไว้ เวลาที่ต่างคนต่างลืมเลือนไปในตอนที่มีอายุมากขึ้น

มีงานเข้ามาเป็นอันดับแรกของการใช้ชีวิต ต่างคนต้องแยกย้ายกันแปลกแยกออกไปตามทางของแต่ละคน

คุณรู้สึกไหมว่าทุกวันนี้เรารู้จักคนมากขึ้น มากขึ้นทุกๆ วัน แต่ทำไม เพื่อนของเรากลับน้อยลงไปทุกที

Because of the different desire

The Conclusion Will Only Be The Answer To Your Dream and Indpendence Soul

การที่เราจะไปให้ถึงจุดหมายที่ตั่งใจเอาไว้ มันไม่ง่ายนักที่จะไปให้ถึงแต่ก็ไม่ยากหากเราคิดที่จะไป

มีหลายคนบอกว่ายิ่งสูงยิ่งหนาว...แต่สำหรับบางคนยิ่งสูงยิ่งทำให้อยากไปให้ถึง

เกือบร้อยกิโลเมตรจากตัวเมืองเชียงใหม่มาสู่อำเภอพร้าวพอมาถึงที่สวนกดชัตเตอร์สามที่ก็ได้รูปนี้มา
และอีกหลายๆ รูป ซึ่งก็ตามมาอีกแต่ยังไงรูปนี้ก็เป็นอีกรูปหนึ่งที่ชอบมากที่สุดในการมาครั้งนี้ครับ

มองตะวันฉันเห็นพระจันทร์

นี้คือเส้นทางที่ผมเลือกและมีความสุขไปกับมัน

ระหว่างทางหลายคนอาจลืมสนใจในสิ่งที่ตนเองได้ผ่านมา หรือเพราะว่าหลายๆ คนอาจเร่งรีบไปให้ถึงจุดหมายเพื่อให้ทันกับสิ่งที่ยังมาไม่ถึง การเดินทางของผมอาจจะไม่ได้รวดเร็วอะไรแต่ผมสามารถแวะเก็บเกี่ยวถ่ายรูป ดื่มด่ำกับความงามบางอย่างระหว่างทางตามที่เราต้องการ หลายครั้งรู้สึกเหนื่อยมากไปก็หยุดพักแต่หากวันไหนที่หัวใจมันเหนื่อยก็แค่ออกเดินทางไปอีกครั้ง และกลับมาพร้อมกับใจที่มีพลัง

เราไม่มีวันรู้หรอกว่าคนอื่นต้องการอะไรและคิดอย่างไร แต่สำหรับผู้ที่รักในชีวิตของการขับขี่มอเตอร์ไซด์และถ่ายภาพแล้ว การได้ทำงานที่รัก ได้ทำอะไรเพื่อสังคมบ้าง ได้รับใช้ครอบครัวด้วย และที่สำคัญคือได้เดินทางไปตามที่ใจเราต้องการ นี้เเหละคือความสุขที่สุดและความสุขของคุณแหละคืออะไร..