อยากก้าวไปอีกครั้ง

เมื่อคนเรารู้สึกว่า ทุกอย่างที่ทำในตอนนี้มันแน่นไปหมด
รู้สึกว่าตัวเองหมดแรงในการทำงานอาจจะเพราะอะไรก็ตาม
ในตอนนี้ สมองที่ว่างปล่าวเป็นสิ่งที่ตัวผมองต้องการมากที่สุด
เริ่มอยากทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำที่มันต่างไปจากตรงนี้

เดินเรื่อยเปื่อยเหนื่อยนะ

สิ่งเดียวที่ทำไม่ได้คือ "ยอมแพ้"

เมื่อคุณกำลังสนุกสนาน ก็อย่ารับปากพล่อยๆ
เมื่อคุณกำลังเศร้า ก็อย่าได้ตอบกลับ
เมื่อคุณกำลังโกรธ ก็อย่าไปตัดสินใจอะไร
คิดให้ถี่ถ้วน ทำอย่างสุขุม

เมื่อเราตื่นขึ้นมาในยามเช้า เรามีทางเลือก
ง่ายๆ 2 อย่าง กลับไปนอนและฝันหวานต่อ
หรือ ลุกขึ้นมาแล้วทำความฝันให้เป็นจริง

อย่าไปให้ความสำคัญกับใครบางคน
เมื่อเขาเป็นแค่ทางเลือกของคุณ

เริ่มมีพบจากมีพราก

อีกกับการนั่งถอนใจ อยู่บ้าน
เวลาที่มีความว่างอยู่ในสมองน้อยๆนี้ หลายคนชอบนึกถึง
วันเวลาเก่าที่ฝ่านมา มีแต่คำปลอบใจตัวเองว่า เริ่มมีพบจากมีพราก

เวลาต่างกันมันไม่สำคัญกว่าเวลาที่มีความสุขในอดีต
เราควรเก็บความทรงจำที่ดีไว้ใช่ไหม
การจมกับอดีตที่หอมหวนคงไม่ใช่ความสุขที่จริงแท้หรอกมั้ง
เพราะเวลาในอดีตเป็นแค่ความฝัน
แต่เวลาของทุกคนยังเดินหน้าต่อไป

ข้ามปี Last Christmas

เมื่อเจ็บครั้งหนึ่งแล้วก็ต้องจำ
ครั้งที่สองก็ต้องระวังไม่อยากพลาด
พลั้ง ขอยืนอยู่ตรงนี้เพียงไกลไกล
แต่เธอก็ยังเป็น เธอ ที่ฉันไม่อาจลืม
เลือนไปได้คนดี บอกฉันหน่อยได้
ไหเวลาล่วงเลยมาเป็นปีเช่นนี้
เธอยังจดจำฉันได้ไหม
หรือ ป่านฉะนี้เธอจะเลือนลืมฉันไป
ไม่มีอะไรหลงเหลือในความทรงจำ

แต่วันเวลามันก็ผ่านมาเป็นปีแล้วนี่นะ
จะแปลกอะไรที่ฉันจะไร้ความหมายใดๆ
ต่อเธอเช่นนั้นวันนี้ เมื่อปีที่ผ่าน ยังจำได้
ว่าฉันบรรจงเลือกของขวัญพร้อมเขียน
ถ้อยคำบอกความในใจกับเธอ

หากวันนี้ ฉันเข้าใจแล้วว่า ฉันเป็น
คนโง่เง่าสำหรับเธอเพียงใด
แต่หากในวันนี้เธอจูบฉันอีกครั้ง
ฉันก็รู้อยู่แก่ใจ ฉันคงยอมให้เธอหลอก
ฉันได้อีกครั้ง

เคยคิดว่า เธอคือคนที่ใช่ คนแสนพิเศษ
หากเมื่อปีที่ผ่านมาฉันมอบใจให้เธอ
หากเธอกลับไม่รู้สึก ช่างมันเถิด
แล้วฉันจะเก็บใจไว้ให้คนที่มีค่า
คนที่รู้ว่า หัวใจฉันมีค่าเพียงไร

เรื่องเรา

เรื่องของเรา
ตัวผมเองเป็นคนหนึ่งที่ชอบนึกถึงวันเวลาเก่าๆ เพื่อนเก่า วันเวลาที่มีความสุข ทุกสิ่งที่เกิดขึ้น
ให้หลายคนที่เคยสัมผัสได้รู้จักกันจนกลายเป็นเพื่อนกันผ่านหลายอย่างมาด้วยกัน
ผมจึงอยากเล่าหลายๆสิ่งที่เจอมาในช่วงเวลาหลังจากที่ผมเองอายุ15 ปี ก่อนที่รายละเอียดเล็กน้อย
ของเรื่องราวจะถูกลืมไปวันเวลา ก่อนที่ทุกสิ่งทุกอย่างจะอยู่แค่ในความทรงจำ ซึ่ง ผมเองและเพื่อนๆ
เริ่มใช้ชีวิตสู่ สภาวะปกติที่ทุกคนเริ่มเ้ข้ากระบวนการกัน นั่นคือการสร้างครอบครัว

..หลังจากเห็นเอกสารที่มี ข้อความว่า เกรดเฉี่ยลต่ำกว่าเกรณให้พ้นจากสภาพนักศึกษา ผมจับมือกับ
กับเพื่อนอีกสองคน โจ ยม เป็นและเราสามคนก็ได้ ข้อความเหมือนกันทั้งสามคนเราต่างแยกย้ายกันไป
คนละที่ โดยไม่เจอกันอีกหลายปีได้ข่าวว่า โจลงเรียนอาชีวะและยมเดินทางไปอยู่ชลบุรี ส่วนผมคิดว่าจะไป
อยู่ที่โรงเรียนที่คิดว่าอยากอยู๋ตั่งแต่แรกคือ ไทยวิจิตรศิลป
ในช่วงที่อยู่บ้านซึ่งต้องว่างอีกประมาณครึ่งปี เพราะโดนออกตั่งแต่เทอมแรกของเทคโนราชมงคล
ผมรู้อยู่แล้วตั่งแต่แรกว่ามันต้องเป็นแบบนี้
..

แรงดัน

เลิกตั้งความหวังกับ อนาคต...
แต่ให้ตั้งใจกับ ปัจจุบัน
โดยมีอดีตเป็นพลังผลัก
ดันในการก้าวเดินทุกวัน